بودن وى را تحصيل نموده و سپس از آن او را با داشتن همان مقدارى از گوش كه جانى بريده قيمت كرده و تفاوت بين صحيح و عليل را به دست مىآوريم و معلوم مىشود كه اين تفاوت در مقابل مقدارى استكه قبلا بريده شده و در قبالش جانى آن را الآن دارد از اينرو وى را مكلّف مىكنند كه اين مقدار را نيز به مجنى عليه بپردازد . مثلا مجنى عليه را على فرض بنده بودن و داشتن تمام گوش قيمت مىكنيم مىگويند هزار تومان قيمتش مىباشد سپس با نيمى از گوش كه داشته و جانى آن را بريده قيمت مىكنند مىگويند نهصد تومان ارزش دارد پس معلوم مىشود صد تومان كه يك دهم هزار تومان است در مقابل نيم ديگر گوش كه قبلا بريده شده ملاحظه گرديده است لذا عشر ديه يعنى صد دينار از جانى مىگيرند . سپس شارح ( ره ) مىفرماين : امّا اگر گوشى سوراخ داشت همچون گوش زنان كه نرمه را براى گوشواره سوراخ مىكنند و جانى چنين گوشى را قطع كند بايد بگوئيم كه سوراخ مانع از قصاص نبوده از اينرو تمام گوش جانى را در قابل گوشى كه بريده قطع مىكنند . قوله : بالصّماء : يعنى گوش كر . قوله : عن نفس الاذن : مقصود از [ اذن ] لاله گوش بوده كه براى تشخيص جهت صدا خداوند متعال خلق فرموده . قوله : فهما جنايتان : يكى قطع لاله گوش و ديگرى ازاله قوّه سامعه . قوله : نعم لا يؤخذ الصحيحة : يعنى لا يتقصّ من الصحيحة .